Biografija
Jasna Šekarić rođena je 17. decembra 1965. godine u Beogradu, dok je detinjstvo i mladost provela u Osijeku, gde je započela svoj sportski razvoj. Streljaštvom je počela da se bavi sa četrnaest godina u školskom klubu. Njeni prvi koraci bili su u disciplini puške, ali je vrlo brzo, odlukom trenera i saveza, preusmerena na pištolj. Iako ta promena u početku nije bila njen izbor, ispostaviće se kao ključna za jednu od najdominantnijih karijera u istoriji streljaštva.
Već 1985. godine osvaja juniorsku medalju na Evropskom prvenstvu. Ono što njen razvoj čini izuzetnim jeste činjenica da bez prelaznog perioda prelazi u seniorsku konkurenciju i već 1986. godine postaje prvakinja Evrope. Godinu dana kasnije osvaja titulu svetske prvakinje, a 1988. godine na Olimpijskim igrama u Seulu dolazi do vrhunca rane faze karijere.
Na tim igrama u Južnoj Koreji osvaja zlatnu medalju u disciplini 10 metara vazdušni pištolj, usput oborivši olimpijski rekord, dok u disciplini 25 metara pištolj uzima bronzu. Time je rano potvrdila superiornost u dve veoma različite discipline i ušla u sportsku istoriju. Iste te godine osvojila je i prestižnu "Zlatnu značku" lista Sport, priznanje koje je ponela još dva puta (1994. i 2004. godine) kao najbolji sportista države.
Posebno mesto u njenoj impresivnoj karijeri zauzimaju Olimpijske igre u Barseloni 1992. godine. Nastupajući pod specifičnim okolnostima kao nezavisni olimpijski učesnik (IOP) zbog međunarodnih sankcija SR Jugoslaviji i bez obeležja svoje zemlje, osvaja srebrnu medalju. Upisala je apsolutno identičan rezultat kao prvoplasirana Marina Logvinenko, ali joj je zlatna medalja izmakla u tesnom finalu.
Njena dominacija se proširila i na Mediteranske igre, gde je osvojila čak tri zlatne medalje. Veliku čast je dobila 2004. godine na Letnjim olimpijskim igrama u Atini, kada je nosila zastavu Srbije i Crne Gore na ceremoniji otvaranja.
Tokom devedesetih godina suočava se i sa povredama, uključujući ozbiljan problem sa ramenom, ali uspeva da se vrati na najviši nivo. Njena sposobnost mentalne stabilnosti i kontrole u sportu u kome milimetri odlučuju predstavlja ključ njenog uspeha.
Olimpijska srebra u Sidneju 2000. i Atini 2004. potvrđuju njenu izuzetnu dugovečnost i sposobnost prilagođavanja promenama u sportu. Nastupila je na sedam Olimpijskih igara (1988–2012), što je čini jednom od najdugovečnijih sportistkinja u istoriji olimpijskog sporta.
Međunarodna streljačka federacija (ISSF) proglasila ju je najboljim strelcem 20. veka. Nakon završetka takmičarske karijere, ostaje aktivna kao trener i selektor, prenoseći znanje na nove generacije.
